Logo Nieuwe Winkel
01-08-2015

“Droom van een ontdekking”

Bij De Nieuwe Winkel in Nijmegen kun je in één keer de hele kaart eten. En dat is geen straf.

Iedereen heeft een droom. De één droomt van 10 miljoen op de bank, de ander van een wereldreis. Er zijn mensen die dromen dat Geert Wilders een boze droom is; 10 miljoen op de bank is realistischer. Recensenten hebben maar één droom: iets bijzonders ontdekken dat nog niemand kent: een boek, een muziekstuk, een kunstwerk, een restaurant; het recensentenverlangen is universeel. Maar tussen wens en droom staat de grauwe werkelijkheid. Het meeste dat het pad van een recensent kruist is middelmaat. Veel zevens, een enkel zesje. Je bent al blij dat je eens een uitschietertje hebt naar een acht. Maar de recensent, hij ploegt moedig voort. In zo’n gemoedstoestand staan we voor De Nieuwe Winkel in Nijmegen. We waren in de buurt, vonden dat Nijmegen wel weer eens toe was aan een recensie en hadden gelezen dat De Nieuwe Winkel nieuw is, dus waarom niet.

Het eerste wat opvalt is de inrichting: muren en plafonds van de ruimte die zo te zien vroeger een winkel is geweest, zijn opgedeeld in strakke Mondriaan-achtige kleurblokken – roze, zwart, rood – doorsneden door witte lijnen van betonnen draagbalken. Langs de lange wand staat een bank, daartegenover prijkt een bar in glimmend brandweerrood. Je kunt het mooi vinden, je kunt het ook lelijk vinden. Maar er is aandacht aan besteed.

Een meisje in zwart met rossig haar en een hoornen bril reikt de kaart aan. Die is klein, zeg maar minuscuul. Vier gerechten, een dessert en kaas, dat is alles. We kunnen kiezen tussen twee voor- en twee hoofdgerechten, we kunnen ook alles eten, in kleinere porties. Die kans laten we niet lopen. We hebben nog nooit meegemaakt dat je in een restaurant letterlijk de hele kaart kunt eten. De radijsjes in eetbare aarde als hapje vooraf zijn gepikt van buitenlandse sterren. In de filmwereld noem je zoiets een “citaat”. Dan mag het. Het tweede hapje is wel origineel. Het is een “gouden ei” gevuld met een gepocheerde eidooier, zachte maiscrème en sherry-azijn. Romig, zacht, zoetig en dan ineens die zure beet van de azijn, het is zo’n gerechtje waarvan je op het puntje van je bank schuift. Daar komen we de rest van de avond niet meer vanaf, want het ene na het andere prachtstuk schuift over de vierkante zwarte tafel. Licht geroosterd artisjokhart met zachte currymayonaise, knapperige salty-fingers (een soort vetplantje) en 3D Melba-toast. “Een ontwerp van Emile”, zeg6t de gastvrouw trots. Ze zijn een paar. Wat volgt is een vrolijke variant op de Waldorfsalade (knolselderij, walnoot en appel) met rolletjes zachte eendenborst, frisse citroenmayonaise en een half ingedroogd druifje dat voor een subtiel zoetje zorgt. Een caleidoscoop van structuren en smaken die samen toch een mooi geheel vormen.

Dan moet het hoogtepunt nog komen: gegrild eekhoorntjesbrood met goudgele saliebeignets, rondjes gebakken polenta en knapperige schijfjes koolrabi in een grasgroene peterseliesaus. De paddenstoel is sappig als goede biefstuk, maar lekkerder. Echte biefstuk krijgen we daarna, met yoghurtsaus en wortel. Ook lekker, maar toch minder. Onderuitzakken is er dan nog niet bij, want we veren nog een keer op, boven een bitterzoete knalgroene pandanpudding met donker boterzacht ijs van zwarte sesam. Weergaloos. Is alles goed aan De Nieuwe Winkel? Nee. De wijn moet beter. En er moeten meer gasten komen, er zitten er vanavond tien, terwijl er ruim dertig in kunnen. Maar ze zijn nog maar net open, zegt de kok verontschuldigend. Ze wachten nog om ontdekt te worden. Bij deze. I had a dream.

De cijfers:
Eten 9
Bediening 7
Entourage 7,5
Prijs-kwaliteit 7,5

Deel dit op Facebook Twitter